24 Mart 2018 Cumartesi

haykırmak mı, susmak mı kurtarır seni benden?

İlerlemekteyim Kadıköy sokaklarında,
ve ilerlediğim her an bastığım zaman kaldırımlara,
yalnızlık daha da canımı acıtmakta.
haykırmak istiyorum seni, çiçeksiz kaldırımlara, kedisiz sokaklara, sensiz geçen bütün zamana.

Ahmed Arif gibi bağırmak istiyorum dipsiz kuyulara,
bağıramıyorum, sustukça susuyorum kör karanlıkta.
Fırsat biliyorum sönmüş lambaları, beni aydınlatan düşünceler ile ilerliyorum karanlığa,
ulaşıyorum kuyuya, tam bağıracakken ismini yankılanacakken ismin sokakta,
susuyorum sebepsizce, sebebini ararken düşmekte gözlerin aklıma.
yapma diyorum yapma kirletme onun ismini,
kirletme ne idiğü belirsiz sokakta.
Susuyorum ve sustukça özlüyorum seni
susuyorum sana,
kana kana içmek varken kör karanlıkta,
açtığın yara kanaya kanaya öldürüyor beni sensiz geçen zamanda ve sensiz geçecek tüm zamanlarda.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

mektûbât, 1.

      Sevgilim, merhaba. Hızlı adımlar ile yürüyorum, yerkürenin küreliğini ispatlamaya mahal verir nitelikte adımlar atıyorum. Bir zamanlar...